ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
Του Ικτίνου
Έχει γίνει κατανοητό και με στοιχεία, το γεγονός ότι η Γερμανία επωφελήθηκε τα μέγιστα από την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση ακόμα και σε βάρος άλλων μελών της «Ένωσης» Παρόλα αυτά, παρουσιάζεται ως αδιάλλακτη στην περίπτωση ενίσχυσης της Ελλάδος με μέσα της ίδιας της Ε.Ε.....
.Στη στάση αυτή πρωταγωνιστούν οι συντηρητικοί και οι λεγόμενοι φιλελεύθεροι (στην πράξη νέο-φιλελεύθεροι) με την έννοια της «τιμωρίας» της χώρας λόγω της πολιτικής της υπερχρέωσης που ακολούθησε τα προηγούμενα χρόνια.
Όμως τα χρόνια που προηγήθηκαν και σημειώθηκαν οι υπερβάσεις ούτε η Ε.Ε ούτε βέβαια η Γερμανία « ασχολήθηκαν» με τις Ελληνικές υπερβάσεις. Ο λόγος είναι ότι τα προηγούμενα χρόνια –πριν τη Λισσαβόνα- υπήρχε στην Ε.Ε η τακτική της ομοφωνίας ή όπως το καταλαβαίναμε η δυνατότητα «βέτο». Αν λοιπόν εξωθούσαν μία χώρα με «επισημάνσεις» οικονομικού χαρακτήρα, φοβόντουσαν ότι θα αντιμετώπιζαν πρόβλημα στην εξέλιξη των σχεδίων που ήθελαν να επιβάλουν στην Ε.Ε ενισχύοντας την θέση τους.
Και ποια ήταν αυτά που ήθελαν να πετύχουν χωρίς συγκρούσεις; Ήταν ασφαλώς η τοποθέτησή τους στα Βαλκάνια (βόρεια) που διαλύονταν με τη συναίνεσή τους . Ήταν η εισαγωγή των χωρών της κεντρικής Ευρώπης από το ανατολικό μπλόκ που αποτελούν προνομιακό οικονομικό πεδίο για τους ίδιους. Διότι με τον τρόπο αυτό διεύρυναν τους εξαγωγικούς τους προσανατολισμούς. Η πρακτική δηλαδή του «ζωτικού χώρου» που την περίοδο του 1930 -40 προσπάθησαν να ελέγξουν με στρατιωτικά μέσα.
.Το Ράιχ δηλαδή ανασυσταίνεται στη λογική των συντηρητικών Γερμανών, με οικονομικούς πλέον όρους σε βάρος όλης της υπόλοιπης Ευρώπης ακόμη και χωρών όπως η Γαλλία ακόμα και η παλαιά σύμμαχος Ιταλία. Η επεκτατικότητα της Γερμανίας εξελίσσεται σε βάρος της λοιπής Ευρώπης όπως και παλαιότερα, υποστηριζόμενη και μετερχόμενη τις ευρωπαϊκές συνθήκες που σε μεγάλο βαθμό επέβαλε. Η πρόσφατη Γερμανική εμπειρία δεν είναι δυνατόν να παραμερίζεται και να ξεχνιέται στη χώρα των «σκίνχερς» παρά το γεγονός ότι στην ίδια χώρα ενδημεί και πολύ σημαντικό προοδευτικό δυναμικό πληθυσμού που όμως ασφυκτιά στην επέλαση του ισοπεδωτικού «φιλελευθερισμού».
Η αδιαλλαξία λοιπόν της «φιλελεύθερης» Γερμανίας , έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την επιδίωξη των πλέον συντηρητικών δυνάμεών της να επαναφέρει λογικές «imperium» στο προσκήνιο με τρόπο που δεν απαιτεί στρατιωτικά μέσα. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή την συμπεριφορά υιοθετούν συντηρητικοί κύκλοι και πολιτικές δυνάμεις την ίδια στιγμή που σοσιαλδημοκρατικές και αριστερές δυνάμεις που καταδικάζουν την αλαζονική στάση της απέναντι σε φαινόμενα κινδύνου χρεοκοπίας ενός κράτους-μέλους. Όταν μάλιστα επισημαίνουν και τους κινδύνους «ντόμινο» δυσμενών επιπτώσεων σε βάρος όλου του Ευρωπαϊκού» οικοδομήματος.
Ιδιαίτερα για την περίπτωση της Ελλάδας, η Γερμανία φαίνεται να προχωρεί σε ένα εκβιασμό –προειδοποίηση για την ανακίνηση του ζητήματος των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου έναντι των οποίων φαίνεται να είναι εκτεθειμένοι οι γερμανοί κυβερνήτες. Ο σπασμωδικός τρόπος με τον οποίο αντέδρασαν κάποιοι κύκλοι στην Ελλάδα και ο εξαναγκασμός του πρωθυπουργού να προβεί εντός της Βουλής στη δήλωση ότι για την Ελλάδα το θέμα παραμένει ανοιχτό, οδήγησε τους γερμανούς στην σημερινή συμπεριφορά τους , υιοθετώντας το «δόγμα» ότι η επίθεση είναι η καλύτερη άμυνα.
Το δραματικό όμως είναι ότι εμείς οι έλληνες και κύρια οι πολιτικοί μας, οδήγησαν με τη διαφθορά και τις σπατάλες τη χώρα , στο να μένει έκθετη σε παρόμοιες συμπεριφορές και εξ αιτίας της ώσμωσης-μεταξύ των πολιτικών χώρων- που κυριαρχεί σε αυτές και στις ευθύνες των πολιτικών να απωθούνται οι να συγκαλύπτονται ευθύνες επιβάλλοντας μία τακτική ατιμωρησίας και αποδοχής ουσιαστικά του φαινομένου της διαφθοράς.
Η διαχείριση αυτής της κατάστασης ούτε εύκολη είναι ούτε χωρίς κόστος. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να μένει στα χέρια και τις διαθέσεις επιπόλαιων πολιτικών και ανεύθυνων δημοσιογραφούντων. Απαιτείται σχεδιασμός πολιτικής σταθερής και διαρκούς ανεξάρτητα με τις αποχρώσεις των εκάστοτε κυβερνώντων.
Ικτίνος
.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου